İlkokul 1. sınıftayım ve 6 yaşındayım. Saçlarım kısaydı ve pek şekil de almıyordu. Fotoğraftan önce ağlamıştım. Çünkü annem hastanede yatıyordu, babam iş ve hastane arasında bize yetişiyordu, benim önlüğümü, saçımı kimse düzeltmiyordu, kendi başıma giyinip abim ve ablamla gidip geliyordum okula. Fotoğraftan önce öğretmenim gelip saçımı sevip düzeltmişti, gözyaşlarımı mendiliyle silmişti.. Ve bir anda susmuştum, gülümseyip fotoğraf çekimini tamamlamıştık. Sınıf o gün biraz soğuktu, ama sanki öğretmenimin dokunmasıyla ısınmıştım ben. Portakal yemiştim bir de beslenme saatinde, burnumda portakal kokusu.. Annem eve geldiğinde fotoğrafı gururla göstermiştim. Nasılsa gülümsemiştim ve ağladığımı annem anlamamıştı..

Bu fotoğrafla ilgili hatırladığım en yoğun duygu öğretmenimin o gün beni gülümsettiği ve ona olan sonsuz sevgimdir.. Bir öğretmenin nasıl olması gerektiğini onda görmüştüm ve o dokunuşu aklımdan hiç çıkmadı.. Maalesef taşındığımız için bir yıl kendisinin öğrencisi olabildim. Adı Sevil Tamaç. Sonra sosyal medyası var mı acaba diye çok aradım fakat ulaşamadım bilgisine. Ona şükran ve sevgi dolu olduğumu söylemeyi çok isterdim.. Okul değişiklikleri dolayısıyla kendisine ulaşamamıştım.

Bugün 18 yıllık eğitmenliğimin bana söylediği; eğer velilerim ya da öğrencilerimden teşekkür ve sevgi sözcükleri alıyorsam belki de o gün öğretmenimin bana nasıl dokunduğunu hissetmem ve bunu “çocukların ihtiyacına nasıl ulaşırım” merakım, aşkım ve çabamla sürdürmem olarak açıklayabilirim..

Çocukların karşısına hep onları anlama çabasında olan öğretmenler çıksın, eğitim yolları hep anlamasa bile destek verenlerle olsun 💞

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.