Canımm çocuklarla 2015-2016 eğitim döneminde “branş öğretmeni” olarak çalıştığım dönemden bir anı. “Hikaye’de kalmasın”cılara kocaman sevgiler. 🎈Mesajlar gelmese post olarak paylaşmayacaktım bugün 🎈Arkadaşlar ben sadece sanat eğitimi almadım, üstüne bir de Türkiye’nin en iyi Eğitim Fakültelerinden birinden pedagojik formasyon aldım. 2006’dan bu yana da dezavantajlı çocuk ve yetişkin gruplarla çeşitli projelerde sanatçı, eğitmen, uzman olarak çalıştım. Drama liderliği, sanat terapisi eğitimleri, çocuk hakları çalışmaları, çocuklar için sağlıklı cinsellik eğitmenliği, kadının insan hakları eğitmenliği, atölyeler vs derken 18 yılımı eğitmenliğe verdim. Disiplinlerarası akademik çalışmalarımın yanında hala birçok eğitim alıp, veriyorum. Bu iş bir sertifika ya da diplomayla değil hayata bakış açısı ve farkındalıkla oluyor. O yıl bu yaptığım çalışma olay olmuştu kurumda 🥰 pozitif anlamda. Kimsenin aklına gelmeyeni, o güne kadar yapılmayanı yapmıştık canım çocuklarla. Hem çocuklar hem yetişkinler için harika bir farkındalık süreciydi. Sığınmaevinde de 2010 yılında çocuk ve kadınlarla mesela pasif sanat terapisi çalışmalarını başlattığımda kimse o güne kadar bunu duymamış, yapmamıştı. Ben sığınmaevinde çalışmaya öyle başladım.. Şimdilerde benim başlattığım tiyatroya, müzikale, sinemaya gitme, yürüyüş ya da egzersiz programlarının faydası artık tartışılmıyor. Öncü olmak için çabamdan değil, farkındalık ve fayda sağlama adınaydı hepsi. Çünkü ben sanatın şifasının binyıllardır bu topraklarda varolduğunu bilen biriyim. Hepimize katkısı olsun 🌸 Bir işi yaptıysanız da siz söylemezseniz kimse çıkıp “bu işi de bu ilk yapmıştı, biz onda gördük” demiyor. Siz de emeğinize sahip çıkmalısınız 🌸 “Ben bunu yaptım!” demek hep yanlış gösterildi çocuklara “ayıp, yaptığın söylenmez” diye diye yaptığını söylemeyen ve emek hırsızlarına yol açan bireyler olduk. Olmayalım diye yazıyorum bunu 💜 herkesin bir adımı çok kıymetli. O adımınıza sahip çıkın n’olur. İçinizdeki çocuk sizden sonra hesap sorar! Çok sevgiler 💜